Dagtrip vanuit Krakau: Auschwitz

Ik heb al een aantal artikelen geschreven over dagtripjes vanuit grote hoofdsteden, en die zijn allemaal leuk, rustig en meer in de natuur. Vandaag een ietwat andere dagtrip die eigenlijk helemaal niet leuk is: een bezoek aan Auschwitz. Maar ik schrijf er toch over en zou iedereen aanraden om er ook heen te gaan.

Auschwitz is een concentratiekamp in Polen waar Joden en andere mensen waar Hitler een hekel aan had heen gestuurd werden en meestal niet meer uit terugkwamen. Er waren meer van dit soort plekken, maar Auschwitz was de grootste en is daarmee symbolisch voor alle concentratie- en vernietigingskampen in de 2e wereldoorlog. Als dit nieuwe informatie voor je was, lees hier dan meer over de Tweede wereldoorlog.

Auschwitz is eigenlijk een verzameling kampen, en ik bezocht een aantal jaar geleden één daarvan. De sfeer is somber, de lucht lijkt zwaarder te worden en het voelt gewoon kut. Je loopt langs de toegangspoort en kunt door het kamp lopen. Langs de barakken waar honderden mensen opgepropt woonden. Sommige zijn vrijwel leeg. In andere kun je foto’s zien, van het leven daar of portretten van mensen die er gewoond hebben.

In weer andere barakken kun je verschillende objecten zien. Of stapels met koffers, schoenen, huisraad of toiletspullen. Niet dat ze één voor één uitgestald zijn, maar dat je er enorm veel ziet liggen op een hoop. En dat je dan beseft dat het allemaal van iemand is geweest. Al die dingen zijn daar achtergelaten door iemand die dacht dat hij binnenkort weer ‘gewoon’ thuis zou zijn.

Je loopt langs de gaskamers, het schietpeloton, de gevangenis, het ziekenhuis en andere gebouwen. Het loopt maar door. Soms staan er bordjes waarop wat details staan, maar je voelt steeds meer hoe verschrikkelijk de dingen zijn die daar allemaal gebeurd zijn.

Nadat we het meeste gezien hadden pakten we de bus terug naar Krakau. We hadden geen behoefte om de andere kampen nog te bezoeken, dit was al genoeg. De rest van de dag waren we allebei een beetje stil. De sfeer blijft hangen. Zelfs nu ik weer aan het lezen ben over het kamp en dit artikel schrijf voel ik weer die sombere, zware sfeer.

Dit is ook precies de reden waarom ik zou aanraden om er heen te gaan. In een geschiedenisboek lees je de koude getallen, maar hier zie en voel je het pas echt. Ga erheen als je in de buurt bent, het is de moeite waard.

(Ik heb daar geen foto’s genomen en heb alleen maar rondgelopen. Voor een iets luchtiger einde kun je deze persoon uitlachen.)

 

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *