Ik maakte een slechte beslissing

img92040010

Net geverfd! Dat is ook alweer een tijdje geleden, zo mooi ziet ie er nu niet meer uit!

Maar uiteindelijk toch niet. Denk ik.

Toen ik, toch al weer een tijdje geleden, begon met studeren, hadden mijn ouders ergens een tweedehands fiets voor me op de kop getikt. Zag er nog hartstikke mooi uit, dus ik besloot ‘m roze te spuiten (werkt supergoed tegen diefstal!). Natuurlijk ging er wel eens iets kapot aan de fiets, maar telkens was de reparatie redelijk goedkoop of ik (of mijn vader) kon het zelf wel doen.

Maar toen had ik ineens een slag in mijn achterwiel. En mijn fiets begon langzaam steeds meer door te trappen. En die slag in het wiel werd steeds groter, want zo gaat dat meestal. Ik informeerde bij de fietsenmaker en die vertelde de prijs voor een nieuw achterwiel. Ik ging weer naar huis, want het kwam me niet uit om mijn fiets weg te brengen en ik wilde vooral de prijs weten.

Een paar dagen later ging ik toch weer terug. De grote baas was aanwezig, en die was redelijk verbaasd dat ik nog geld in mijn oude fietsje wilde investeren, ook omdat de prijs die de ander genoemd had aan de lage kant was (want de binnen- en buitenband moest ook vervangen worden, maar voor 10 euro meer wilde ie ’t wel doen). Hij duwde me een andere tweedehands fiets in de hand, ‘probeer maar’. Fietste als een zonnetje.

Maar ik wilde mijn trouwe, roze fiets nog niet weg doen*. Zoveel herinneringen, als ik die fiets weg zou doen, zou mijn studententijd écht voorbij zijn. Voor mijn gevoel dan. Om nostalgische redenen wilde ik die fiets niet kwijt dus besloot tot de reparatie (wel goedkoper dan een nieuwe fiets en een goede prijs!). Ik dacht dat ik een slechte beslissing had gemaakt, alleen gebaseerd op emotie en niet op een rationele kosten-baten-analyse of iets dergelijks.

Maar toch niet. Ik fiets nu alweer wat weekjes rond op mijn fiets met nieuw achterwiel en hij rijdt fantastisch. Weer bijna als nieuw! Doordat veel onderdelen niet al te lang geleden vervangen zijn, gaat ie vast nog wel een tijdje mee. Hopelijk totdat ik kan accepteren dat die studententijd nu wel écht voorbij is.

*Ook al zei de aardige meneer dat hij mijn fiets zou opknappen en weer door zou verkopen, maar daar geloof ik niets van! (hij vertelde nog net niet dat de fiets in de fietsen-hemel zou komen haha)

You may also like...

8 reacties

  1. Roxanne schreef:

    Haha ik had precies hetzelfde gedaan in jouw geval 😉

    • Ruurdje schreef:

      Jeej! Ik voelde me zo dom toen ik wegging bij de fietsenmaker voor de reparatie: ik dacht echt dat ik een slechte beslissing had genomen omdat ik geen afscheid kan nemen van mijn fiets. Maar gelukkig niet!

  2. Oude liefde roest niet…. 😉

  3. Femke schreef:

    Oooo, ik herken dit heel goed. Zelf rij ik ook al ruim 10 jaar lang op dezelfde fiets, terwijl de reparaties duurder zijn dan dat hij daadwerkelijk waard is. Maar goed: als het fietst, dan fietst het he 😉

    • Ruurdje schreef:

      Haha, inderdaad! Maar ik weet ook niet of ’t écht slechter is, ik bedoel, hartje Utrecht wil ik geen écht mooie fiets hebben, want dan zou ik alleen maar bang zijn dat ie gejat wordt. Dus dan wordt ’t weer een tweedehandsje, waarvan het ook weer de vraag is hoe lang ie ’t uithoudt. Nouja, ik fiets lekker, dus dan is het goed 🙂

  4. Dina schreef:

    Tsjonge jonge, dit is echt heel erg herkenbaar voor mij. Zelfs toen mijn oude krot gestolen was, heb ik de HELE stad afgezocht naar die fiets omdat ik ‘m niet kwijt wilde. En ik vond ‘m uiteindelijk en heb er daarna nog een paar jaar op gefietst. Nu heb ik een hele mooie fiets met een bakje voorop (met een bloemenslinger er aan).

  5. Bente schreef:

    Haha oh jaa herkenbaar, ik kan ook geen afstand doen van mijn oude barrel! (hoewel ik ondertussen wel weer een nieuwe fiets heb, mijn oude vertrouwde fiets bewaar ik als reserve!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *